Muzaffer bir yalnızlıktı göğsümüz Tümcelerin dişlerimizden kaydığı En dik seslerin soluğumuzda kırıldığı İnkâra aralanan belleklerin diğer yanını yok saydığı Evet! muzaffer bir yalnızlıktı
Mahirdik kekik kokan dağların düze dönük yanlarında Hiçbir hırsız bizim kadar hızlı değildi parçalamakta Bir dağ çobanının ezik türküsüydük belki Bozuk basıyorduk zamana lâ tonunda Ve kaybediyorduk sürüyü Evet; mahirdik saklımızda
Sen bir hikâye diyordun Bense bir masal olsun istiyordum Zembereği çözülen dizlerimin ifşasına dar geliyordun Saklında saklanmaktan çürüyordum İsyanıma karanfil sürüyordum ve sen bilmiyordun Yalnızlık yine muzaffer oluyordu
Münevver yarınların karanlığa meyyal isimleri oluyorduk Hiçbir karede yan yana gelemiyordu adımız Çünkü biz hep üçgen çiziyorduk!
Kehribar tonunda gelmek istiyordum sana Yüzyıldan kalma bir hasretle atılmak boynuna Sarılmak ayrılmaksızın Kokumu bırakmak avuçlarına Ve dokunmak dokumu parçalarcasına
Parsel parsel dağıtıyordum ciğerlerimi tefecilere Yokluk sağıyordum saçlarımdan ve ağlıyordu makas Her gün biraz daha değişiyordu bakışlarım Göğsüm dikiliyordu isyan ateşiyle Ki göğsüm mücrim sayılıyordu Yalnızlık yine muzaffer!
Bir bela özlem sıtmasıydı sanıyorum Gece duman duman çöküyordu üstüme Kâbus oluyordu gözlerim Ağlıyordun!
Çığlığını duyuyordum da dokunamıyordum Yörüngesini kaybetmiş yıldızlar düşüyordu üstümüze Ay delice gülüyordu güneşe Kayboluyordun Ağlıyordum!
Şimdi deşilen solumu vazo yapıyorum Cemre düşüyor suyuma ve sevişmek istiyorum Gecenin kulaklarını yırtmak çığlığımla Ve boynumdan kırılmak bir fahişe gibi Bütün diş izlerini gururla taşımak Tırnaklarıma kadar seninle dolmak Muzaffer ol istiyorum
Ölüm her zaman olmuyor ki sıradan Bak zamansız iniyor perde ve yoksun Dünlerin artığı kalıyor satırlarımda Kaygının avuçlarımdan kaydığı şu anda Yalnızlık Yine Muzaffer!
